از دهان تو آغاز می شود

با پرتو لرزان برف

و زانوانی در آمیزش باد 

کسی بر قاب پنجره است انگار

تا شعر

از نگاهی آغاز شود

که در آن مربعی خالیست.

به خانه ام نه

تاریک می شود نیمه ی دیگر هم

شعر در اندامم می پیچد

پیچیده ی روشنایت

تا خطی که وصل کند

                        نقطه های دور را

چندمین دور کلاغ است

برای نبودنت چای می ریزم.

تنها خط می اندازد بر خواب

جاروی رفتگر

در صبح بارانی

راوی یک:   تنها صدای قدم هایش بودونفسهایم

              آن نعره از بود من برخاست

راوی دو:   قدم نمی زد عجله داشت خیابان را ندید

راوی سه:  ندیدمش  

کوله پشتی آبی     نبض آرام آنچه می لغزد     اندام مستاصل

یا چشمهایی که مانده اند    در خواب 

مرد راننده موها را بر خیابان ریخت

صدای زمختی گفت راوی چهارم:

آرایش غلیظی داشت

واگر ادامه دهم

ریخته است ستاره ای

برای نبودنت چای می ریزم ...